Verwachtingen en intentie

Over gesleur, gezeur, dode paarden en resultaten

Wat vertelt het ons als er gesleur en gezeur in onze organisaties is? Of wanneer we heel hard moeten werken, maar niet vooruit lijken te komen? Langs welke wegen komen we tot realisatiekracht waar mensen van ‘aan’ gaan, en doen we de dingen die iedereen echt wil aangaan? In dit artikel beschrijf ik een model dat wellicht helpt: spelen met verwachtingen en intentie.

Raadsleden: bekommer je vooral om de democratie

Er lekt te vaak energie weg uit burgerinitiatieven. Door praktische problemen maar óók omdat burgers botsen met raadsleden over de vraag hoe de zeggenschap te verdelen. Hoog tijd dus dat raadsleden hun rol op een nieuwe manier in gaan vullen, vindt Marije van den Berg. Daarom traint ze beslissers en ambtenaren om beter hun weg te vinden in de doe-democratie. En heeft voor beiden adviezen.

Dode paarden moet je feestelijk begraven

Momentum ontstaat aan het einde van dingen

Dode paarden moet je feestelijk begraven. Dat is de belangrijkste les die ik bij Stadslab Leiden, het netwerk van Leidse initiatiefnemers, in mijn eerste jaren leerde. Soms lukken mooie plannen niet, en dat hoort bij innovatie. Dan moet je niet eindeloos aan het idee blijven sjorren, maar op een goed moment beslissen: we stoppen ermee.

Ga op je hoofd zitten, niet op je handen

Hoe je stopt met werken als een kop zonder kip

“Je moet op je handen leren zitten.” Hoe vaak ik die niet langs heb horen komen de laatste jaren. Ik word er altijd een beetje narrig van: mensen die betaald op hun handen gaan zitten. Dankzij Cormac Russel, de man van Asset Based Community Development, heb ik nu een weerwoord: “Ga op je hoofd zitten, niet op je handen.” Minder beleid, meer uitvoering. En dat deed me denken aan een artikel dat ik in 2015 schreef en ik hier opnieuw publiceer: Hoe je stopt met werken als een kop zonder kip.