Weer de zombies van je tafel

Vorige week was ik op een bijeenkomst. Een presentatie van een ontzettend leuk initiatief van een aantal lokale ondernemers. Het ging over toeristische kansen, over de kracht van de lokale economie, over de kracht van samenwerking om die kansen te verzilveren.

Mooie plannen waren het. Iedereen ging meedoen. Want deze kansen vroegen om ondernemerschap, groot denken. Er zouden samenwerkingsplatforms worden opgericht, producten worden ontwikkeld, en alle dorpskernen werden erbij betrokken.

En daar klauwden ze ineens aan de deur. Zachtjes grommend, beetje stinkend, traag bewegend, half vergaan.

Het waren twee zombies.

Ze bedoelden het op zich niet kwaad, want ze konden er ook niets aan doen dat ze levende doden waren. Maar je voelde iedereen verkillen. Er ontstond een licht schuiven op de stoelen. Waar kwamen deze zombies vandaan?

De zombies kwamen erbij zitten. De ene keek met zijn holle ogen de tafel rond. De andere begon al wat te knagen aan haar buurvrouw. Die begon al grauwe kringen onder haar ogen te krijgen. De meeste aanwezigen wierpen een steelse blik uit het raam. Niet meer te redden.

De energie zakte. De vrolijkheid van de presentatie en de ambities van de plannen konden er niet tegenop.

We pakten de actielijst erbij.

De ene zombie bleek verantwoordelijk voor de telefoontjes met ondernemers in alle 11 kernen om te vragen of ze brood zagen in het plan, of het hun probleem oploste, en wat hun probleem nu precies was.

De andere zombie ging de eerste kennismakingsafspraken maken met de directeuren van de schouwburg die steeds minder bezoek kreeg, de zieltogende VVV, de grotere hotels en de organisatoren van het jaarlijkse evenement in de centrumgemeente. Over samenwerking met energie.

We bleken ze zelf aan tafel te hebben uitgenodigd.

Wisten wij veel dat je zombies aan tafel krijgt als je grote ambities niet klein genoeg maakt om ze ook echt uit te kunnen voeren in de tijd die je hebt? Of dat je zombies aan tafel krijgt wanneer je met te weinig mensen te veel op je bord hebt?

Wanneer er allerlei dingen ‘worden gedaan’ maar niet door levende mensen, dan moeten er dus zombies aan het werk.

Juist ambitieuze, energieke ondernemende mensen halen zombies vaak aan tafel.

En die dromers, die verandering veroorzaken, en nieuwe dingen, en mooie energie, die groot-groter-grootst denken, die ‘waarom niet?’-denken nodig hebben om oplossingen te verzinnen, die moeten op een goed moment ook bedenken wat er vandaag tot stand kan komen – en wat nog niet.

Kiezen dus, en klein maken, en kleine stappen, en dingen gaan doen en dan plannen bijstellen. Tot je er bent, hoor, bij dat groot-groter-grootst.

Doe je dat niet, en laat je de zombie aan tafel zitten, dan grijpt hij jou. Of je collega. En voor je het weet, is jullie project dood.

Is er niemand om het te doen? Laat het dan niet over aan een zombie maar voer je plan anders uit.

Droom groot, maar plan realistisch.

Daar kunnen zombies niet tegen.